18/8/92

خیلی حرف ها هست

اما

آنجا که کــس است

یک حرف بس است!!!

× چمن ها را کوتاه کردم.حصاردور خانه را رنگی دوباره زدم و میخ هارا محکم تر کوبیدم.

اینجا،خانه ی کوچک دل من...دیگرمهمان نمی پذیرد.

دچار حبس خانگی باشم ،

بهتر ازاین است که دزد شبانه ی دوست داشتنی همه زندگی و احساسم را برچیند و برود.

دچار جهنم تنهایی باشم،

بهتر ازاین است که قلاب بگیرم برای پیچکی که فقط یک پیاله کم داشت!

این خانه خاطره تلخ و شیرین زیاد به خود دیده.

بارهابرسرم خراب شده و دوباره ساختمش.

اما

عشق است کهنه دخمه ی خودم.. . . .